"Alles wat ik weet...
weet ik omdat ik liefheb."
Leo Tolstoj - Oorlog en Vrede
Jasnaja Poljana, Landgoed van Tolstoj, 1910
Leo Tolstoj, de auteur van Oorlog en Vrede...
en van Anna Karenina...
is wellicht de beroemdste schrijver ter wereld.
Liefste...
Hij verwerpt de idee van privé bezit en is voorstander van passief verzet.
Er zijn er die hem als een levende heilige beschouwen.
Liefste...
Zijn aandacht is uitsluitend gericht op de verspreiding van zijn nieuwe doctrine...
en samen met zijn vriend Vladimir Chertkov sticht hij wereldwijd de Tolstoj-beweging.
MOSKOU Hoofdkwartier van Tolstoj
En hoe zit het met sex?
Je bent 23 jaar. Is onthouding op jouw leeftijd niet zeer moeilijk?
Tolstoj is tegen sexuele omgang. - Hij veracht het zelfs.
Ik wil er niet te veel over kwijt...
maar vorig jaar heeft een van zijn knechten het leven van twee dienstmeisjes geruïneerd.
Razend kwaad maakte hem dat.
Ik heb daar geen problemen mee. Ik ben vegetariër, euh...vrijgezel.
En ook vegetariër.
Jongen, het is een geweldig geschenk om de secretaris van Tolstoj te mogen worden.
Vladimir, ik weet dat deze post een groot voorrecht is.
Sinds ik bij de Tolstoj-beweging ben voel ik de drang om bij te leren, te discuteren...
om mijn geest te verrijken.
Op ons rust nu de zware taak om aan zijn werk bekendheid te geven.
Op ons? - Jazeker, op ons.
Als wij het passief verzet kunnen verspreiden...
Denk toch eens na, Valentin.
Duizenden gewone Russen die zich zullen bevrijden...
van hun politieke en geestelijke onderdrukking.
In naam van de waarheid en de vrijheid. - Je zegt het.
Maar we hebben veel vijanden. - Vijanden ?
Kijk daar, de politie van de tsaar.
Als je straks buiten komt, zullen ze je volgen.
Ook de kerk zal niets onverlet laten om hem terug te doen plooien.
En dan heb je ook nog de gravin.
Zoals zij gehecht is aan haar privé bezittingen...
en met luide stem onze beweging bekritiseert...!
Hij moet bijgestaan worden door iemand met jouw intelligentie...
die begrijpt waar hij naartoe wil.
En ik mag nog steeds niet naar hem toe.
Ik sta onder huisarrest.
Daarom heb ik voor jou een speciale opdracht, mijn beste.
Ik wil dat je voor mij een dagboek bijhoudt.
Ik wil alles weten wat er in Jasnaja Poljana gebeurt.
Noteer wie er op bezoek komt.
Alle gesprekken over zijn auteursrechten. Ieder contact met de Kerk.
Alles wat de gravin zegt. - Alles?
Zij is uiterst gevaarlijk.
Ik wens je veel succes, beste jongen.
En denk aan wat ik je gezegd heb.
Alles nauwkeurig noteren.
Koetsier!
Goede morgen, Gravin.
Draaien de cameras? - Ja hoor.
Gravin?
Dat is toch allemaal niet nodig.
Als mijn hart niet meer zou kloppen, zou ik nog gaan paardrijden.
Ik ben verantwoordelijk voor uw hartslag.
Nee, dat ben ik alleen. - Goed dan.
Maar dan sta ik er op dat je tenminste een jas draagt.
Zelfs de zon is koud vandaag. - O, moet je horen!
Dit kan toch echt niet meer! Echte parasieten zijn het!
"Gravin Tolstoj is gebrouilleerd met haar man.
Ze spreken nauwelijks tegen elkaar."
Tot in Parijs roddelen ze over ons.
"Ze hebben meningsverschillen op religieus en politiek vlak."
Hebben ze ongelijk misschien?
Daar heeft de buitenwereld niets mee te maken.
Wat doe jij toch de hele tijd? Waarom noteer jij ieder woord...
dat hier gezegd wordt? Stop daar toch mee!
Dushan Petrovich, je doet het weer!
Ach, Leovochka, waarom ben je weer zo vreemd uitgedost?
Wat bedoel je met vreemd? - Je lijkt wel een schapenhoeder.
Ik doe dat niet om je te beledigen.
In godsnaam, Lev, je bent een graaf!
Liefste, waar ga je naartoe?
Ik ga uit rijden met Sasha. Reken niet op ons voor de lunch.
Leo Nikolajevitsj, je bent je jas vergeten!.
Dushan, ben je aan het mopperen?
Ja, omdat je niet voor je gezondheid zorgt.
TELYATINKI Commune van Tolstoj
Telyatinki werd door Vladimir Grigorevich opgericht...
als centrum voor de beweging.
Hier is iedereen gelijk, zoals Tolstoj het ons leert.
Dit is een oord van vrijheid.
Wat een mooie dag.
Ja, maar die zullen we moeten verdienen.
Ginder is het gereedschapsschuurtje.
daar heb je de vergaderzaal en hier is de slaapzaal.
Goedemiddag. - Ja, dag.
Je wordt morgenochtend vroeg verwacht in Jasnaja Poljana...
- Morgenochtend vroeg?
Je zal zeer vroeg moeten vertrekken, want je doet er twee uur over.
Ik verheug me er op.
Ja, je hebt veel geluk. We benijden je.
Tot morgen dan. - Bij leven en welzijn.
Juist.
...en uit.
In...
Kom binnen.
Ik heb thee gezet. - Zeer vriendelijk.
Het is je eerste dag. Geniet ervan.
Heb je Sergeyenko al gesproken? - Ja, gisteravond.
Wat vind je van hem?
Hij lijkt me zeer eerlijk.
Dank je.
Wat?
Is dat echt wat je denkt? - Ik denk...
Ik ben net aangekomen. Wat is je naam?
Masha. Maar je moet altijd zeggen wat je denkt.
Ik bedoel, niet enkel over hem.
Iedereen zou dat moeten doen.
Ja.
Neem me niet kwalijk.
Dank je voor de thee.
Hij is een vervelende, oude, bekrompen betweter...
maar hij is eerlijk, dat wel!
Hallo?
Neem me niet kwalijk.
Jij!
Ben jij de nieuwe secretaris?
Ja, Valentin Fedorovich Boelgakov.
Papa is niet hier. Je kan in de bibliotheek op hem wachten.
Ik ben zo blij dat je er bent!
Echt blij!
Gezondheid! - Neem me niet kwalijk.
Ik moet soms niezen als ik zenuwachtig ben.
Ja.
Wel, Vladimir Grigorevich heeft me al uitvoerig over jou geschreven.
Dat heb ik niet nodig. Ik heb je hulp nodig.
Mijn manifest tegen de regering bezorgt me een hoop werk.
Hun idiote misbruiken gebeuren sneller dan dat ik ze kan opschrijven.
En ik ben bezig aan een nieuw boek, het compendium.
Vladimir Grigorevich vertelde me er alles over.
U zegt daarin dat alle wereldreligies eigenlijk dezelfde waarheid delen.
Een opwindende gedachte. - Nee, één waarheid.
Een enkel gebod dat ze opleggen. Kan je niet raden wat het is?
Liefde... Liefde! Zeer simpel.
Maar laten we het nu eens over jou hebben.
Hoe gaat het met je? Had je een voorspoedige reis?
Kom, ga zitten.
Ik ben op die sofa ter wereld gekomen. Nee, blijf toch zitten.
Ikzelf, mijn broer, mijn kinderen...
minstens vijf of zes. Allemaal hier!
Gefeliciteerd.
Wel, ik heb je essais gelezen.
Schiet het werk een beetje op?
Jongen, wat scheelt er toch?
Heb ik je overstuur gemaakt? - Nee.
Was het de sofa? Het is maar een sofa, hoor.
Het is een schitterende sofa.
Ik, euh...
Ik ben zeer gelukkig.
U bent zeer vriendelijk voor mij.
Ik ben tenslotte maar een niemendal en u bent de grote Lev Tolstoj...
en u vraagt mij naar mijn werk!
Ik ga ons wat thee halen. Kom maar even tot rust...
want er ligt veel werk op ons te wachten, werk dat we samen moeten doen.
Ja... ja.
God!
Dit is echt een buitengewone machine. - Mama, die mensen hebben echt niets!
Het is niet door een tekort aan land dat die moezjiks in armoede leven.
Ze hebben geen wilskracht en ze drinken teveel.
Ik zeg niet dat je hen land moet geven. Privé eigendom is net de kern van het probleem.
Eigenlijk zouden we zelf onze grond moeten wegschenken.
Grote God! Aan wie dan wel? - Ja, precies. Dat is toch al te belachelijk.
Denk jij dat de boeren moreel superieur zijn, omdat ze in armoede leven?
Ik denk dat rijkdom ons allemaal corrupt maakt.
Daar ben ik heel zeker van.
Dat is een hoeksteen van de beweging.
O, God, ik weet alles over de beweging.
Als de boeren geld zouden hebben, zouden ze zeker niet zoals wij,...
knechten in dienst nemen die 10 roebels per maand kosten.
Nee, ze zouden het uitgeven aan drank en aan hoeren!
Valentin Fedorovich.
Hoe denk jij daarover?
Denk jij dat binnen 50 jaar de mensen nog steeds...
omringd zullen zijn door slaafse bedienden?
Ik denk... - Dat is goed.
Gezondheid. - Stop met krabbelen.
Jullie denken allemaal dat hij God is.
Hij denkt dat hij God is! - Ik ben niet...
Ik denk niet dat Lev Nikolayevich God is.
God is God, maar... - Maar wat?
Ik denk dat hij een profeet is. God spreekt door hem.
Ik herken het timbre van zijn stem. - Oh, God! Ik hou het niet meer uit!
Geen wonder dat ik me eenzaam voel tussen al deze imbecielen!
Mama, je doet belachelijk. - O ja?
Ik moet al die toespraken aanhoren over de liefde, God, gelijkheid...
terwijl ik heel goed weet...
dat "Graaf Vrijgevigheid" op het punt staat al onze bezittingen weg te geven.
Ga je het daar weer over hebben?
Waarom zouden wij van mijn werk moeten profiteren...
terwijl het voor het volk bestemd is?
Stop met schrijven!
Stop onmiddellijk met schrijven!
Laten we het over mijn cadeau hebben. Ik zal jullie een demonstratie geven.
Het is een zeer merkwaardig apparaat.
Maar dat is... dat is uw stem!
Het is echt uw stem.
Dat is toch prachtig! Buitengewoon!
Ik word er alleen maar moe van.
Het zal snel weer vervangen worden door een nieuwe uitvinding.
Willen jullie mij excuseren.
Ik ben bang dat Lev een technofoob is.
Dat is beter.
Echt mooi.
Ja, dat is echt mooi.
Zijn uw ouders vaak zo grof tegen elkaar?
Mama begrijpt de idealen van vader niet meer zo goed...
sinds zijn werk als romanschrijver op de tweede plaats komt .
Zijn toenemende interesse voor spirituele zaken irriteert haar.
Het is sinds jaren een twistpunt.
Wel, ze bedoelt het zeker goed.
Je bent een knappe jonge man.
Mooie ogen, fijne gelaatstrekken, Knap op een speciale manier.
Dank u, gravin.
Och kom, noem mij toch Sofia Andrejevna.
We houden hier niet zo van formeel gedoe.
Tegenwoordig verknoeien vele jonge mensen hun frisse verschijning...
door een losbandig leven, maar jij...
jij bent een echte Tolstojaan, dat kan ik zien.
Dank je wel. Ik moet zeggen dat ik uw echtgenoot enorm bewonder.
O, wel, goed zo... Excellent. Daar houdt hij van.
Hij heeft prachtige ideeën. Het concept van sociale rechtvaardigheid...
Ja, hij is zeer dankbaar voor uw hulp.
Het verbaast hem dat een jonge kerel als jij...
zoveel toewijding aan de dag kan leggen.
Toen hij jouw leeftijd had, liep hij alle hoeren van de Kaukasus af.
Kon er niet genoeg van krijgen.
Hij hield het bij in een boekje.
Hij gaf er mij zelfs een kopie van, zodat ik alle details kon lezen.
Nog wat jam? - Ja, dank u.
Heb je Oorlog en Vrede gelezen? - O ja, meer dan eens.
Twee keer.
Toen Lev dat boek aan het schrijven was... jaren geleden was dat...
lang voor Chertkov dat gedrocht in Telyatinki had bedacht...
met die nepcultus en die revolutionaire nonsens...
Trouwens, wat denk jij over Chertkov?
Ik denk dat hij...
Hij heeft me een prachtige kans gegeven.
Ja, maar je ziet toch ook wat een pompeuze dwaas hij is...
en een puriteinse egoïstische idioot!
Het is hier veel aangenamer sinds hij in zijn huis opgesloten zit.
Juist.
Wel, toen hij dus dat boek aan het schrijven was, midden de jaren zestig...
bracht hij me elke dag zijn kopij om over te schrijven...
omdat ik de enige was die zijn geschrift kon lezen.
Weet je dat ik Oorlog en Vrede wel zes keer heb overgeschreven?
Zes keer?
Ik begreep ook waar hij heen wilde.
En tijdens de middagthee bespraken we dan de wijzigingen.
Ik zegde hem bijvoorbeeld:
"Natasha zou nooit op die manier tegen Prins Andrei spreken. Geen enkele vrouw."
Of... "Pierre is hier te simpel. Het is geen idioot."
Dat soort opmerkingen.
Maar nu tel ik niet meer mee.
Je moet me helpen, Vladimir Fedorovich.
Oh, pardon, Valentin Fedorovich.
Ik heb het beste voor met mijn man en mijn familie.
Als het alleen om mezelf ging, zou ik me er bij neer kunnen leggen...
Maar ik kan niet toelaten dat de erfenis van mijn kinderen wordt gestolen.
Ik denk echt niet dat iemand dat van plan is.
Echt niet. Het is...
Diefstal druist in tegen de Tolstojaanse principes.
Ik heb een geschenk voor u.
Het is een dagboek.
Iedereen zou een dagboek moeten bijhouden.
Ja, dat is hier wel een populaire bezigheid.
Je bent me aan het plagen.
Maar ik reken erop dat je de waarheid opschrijft.
Dat zal niet eenvoudig zijn.
Nonsens. Je luistert teveel naar je vrienden van Telyatinki.
Noteer gewoon wat er zich afspeelt rondom jou.
Wat je ziet.
Ben je klaar voor vandaag?
Ja, hij had me vanmiddag niet nodig.
Ik dacht dat ik hier misschien een handje kon toesteken.
Lev Nikolayevich vindt zichzelf een liberaal...
maar hij is er tegen dat vrouwen fysieke arbeid verrichten.
Vind je dat niet reactionair? - Nee. Ik vind het lief.
Ik vind dat jij reactionair bent.
Waar spreken jullie samen zoal over?
Wij...
Waarom bloos je nu? - Dat doe ik niet.
We spreken over mij.
Echt waar? - Ja.
Over mijn familie, over mijn opvoeding,
mijn relatie tot God, mijn relaties met de vrouwen.
En hoe zijn die relaties?
Het lukt wel.
Goed zo.
Ik had een minnaar voor ik hier kwam.
De directeur van de school waar ik les gaf.
Hij was getrouwd.
Gelukkig getrouwd. Het was niet eenvoudig.
Enkel op school konden we de liefde bedrijven.
Op school?
In de turnzaal, als de meisjes naar huis waren.
Ik begrijp het.
Heb ik je overstuur gemaakt?
Nee.
Nee, ik vind je... Ik hou wel van je directheid.
Maar je keurt het af? - Nee!
Ik zie het in je ogen. - Helemaal niet.
Nee, ik denk dat sexueel gedrag...
geslachtsgemeenschap...
hoe twee mannen het doen, of twee vrouwen...
of een man een een vrouw... of de dieren,
ik ben daar volledig neutraal in.
Hoor jezelf nu eens bezig.
Je bent een kwezel, net als Sergeyenko.
Ach ja, waarom zouden ze jou anders in dienst nemen?
Dat is niet eerlijk.
Dat kan me niet schelen. Het is de waarheid.
Zo is het wel genoeg.
Ik ga. - Doe wat je niet laten kan.
Valentin Fedorovich?
Ja?
Je vergeet je paard.
Ja.
Waar is Papa?
Ik heb vannacht gedroomd.
Van een Tartaars meisje dat ik tijdens de oorlog heb gekend.
Is ze gestorven?
Nee, nee. Een meisje waar ik sex mee heb gehad.
We deden het soms wel twee keer per dag.
Gezondheid!
Ik heb haar nooit kunnen vergeten.
Hoe onze lichamen samen lagen, haar zoete geur...
Dat is heel lang geleden. Je moet jezelf niet zo kwellen.
Kwellen? Jij bent zeker nog maagd?
Wel, dat probeer ik... Ik bedoel, ik probeer...
Wat? Een goede Tolstojaan te zijn?
Ik ben zelf niet zo'n goede Tolstojaan, geloof me.
Je kan best twee keer nadenken vooraleer je mij om raad vraagt.
"Kwellen"?
Ze heette Kalya.
Nu is ze een oude vrouw.
Wit haar, oud lijf...net als ik.
Ik betwijfel of ze mijn naam nog kent.
Misschien is ze wel dood.
Denk je dat dat allemaal een betekenis heeft gehad?
Wat bedoel je?
Wel, die kleine idylle.
Zat daar een bedoeling achter?
Wel, ik denk dat u zou zeggen... Ik bedoel...
U heeft ooit gezegd dat fysieke lichamen niet echt zijn.
Dat het allemaal illusie is.
Ik heb zoveel gezegd. Maar wat zeg jij?
Hoe denk jij erover?
Ik weet het niet.
Ik weet het eigenlijk ook niet.
O, ruik eens.
Seringen. - Inderdaad. Seringen.
De geur wordt sterker bij valavond.
Echt waar?
Papa!
Hij is vrij!
Hij komt terug!
Mijn vriend.
Hij wil je vader er opnieuw van overtuigen het testament te veranderen...
en zijn auteursrechten aan het Russische volk te schenken. Addergebroed!
Papa is zwak. Hij is niet opgewassen tegen die dievenbende.
Jij bent een goede zoon. Jij kijkt dwars doorheen hun façade...
van celibaat en nepreligie.
Ik wilde dat al mijn kinderen waren als jij.
Vladimir Grigorevich, wat een verrassing.
Sofia Andrejevna.
Ik ben blij je terug te zien. - En ik ben blij dat jij blij bent.
Kom, mijn vriend.
We hebben heel wat te bespreken.
Ik ben blij dat ik je even alleen kan spreken, Valentin.
Er heerst blijkbaar wat verwarring. - Wat bedoel je?
Je stuurt me eindeloze commentaren op de geschriften van Tolstoj.
Allemaal heel interessant, maar volkomen nutteloos.
Ik moet weten wat er aan de hand is met Sofia Andrejevna.
Je moet toch al gemerkt hebben met welke vastberadenheid...
ze de idealen van haar man probeert te ondermijnen.
Daar ben ik niet van overtuigd.
Die vrouw begrijpt ons niet.
Wij willen enkel de geschriften van Tolstoj verspreiden naar...
een zo breed mogelijk publiek.
Ik kan van geen groot nut zijn voor de meester...
als ik niet weet wat er gaande is.
Het voortbestaan van onze beweging staat op het spel.
Sta je achter ons werk? - Natuurlijk.
En achter onze idealen? - Daarom ben ik hier.
Zeer goed.
Goede morgen, liefste. - Goede morgen.
Mag ik bij je komen zitten? - Natuurlijk, liefste.
Weet je...
...het is echt te gek hoe je achter je rug uitgelachen wordt.
Waar heb je het over? - Zelfs de moezjieks.
Ik hoorde ze lachen in de paardenstallen.
Waarover lachten ze dan?
Over het feit dat jij gecharmeerd bent door een vette, oude hielenlikker.
Jouw passie voor Chertkov is de mop van de dag.
Ik heb veel affectie voor Vladimir Grigorevich.
Laat ze toch lachen als ze dat amusant vinden.
Het is niet amusant, liefste. Het is ziek. Het is niet normaal.
Je hangt echt aan zijn lippen. - We hebben veel gemeen.
Jullie hebben helemaal niets gemeen.
Jij bent een genie en hij is een perverse geldwolf.
Omdat hij begrijpt wat ik probeer te doen?
Omdat hij me helpt om mijn droom te verwezenlijken?
Hij gebruikt je alleen maar en jij lijkt het niet eens te merken.
Absolute nonsens.
Dat kaal, dik, idioot mannetje maakt misbruik van je.
Jij haalt me altijd uit mijn concentratie.
Laat me in godsnaam met rust. Je lijkt wel een verwend kind.
Hou je van mij, Leovochka? - Natuurlijk wel.
Waarom verraad je me dan? - Waarom zeg je dat?
Omwille van het testament. Het nieuwe testament.
Er is geen nieuw testament.
Is het bij Chertkov?
Er is geen nieuw testament. - Maar daarvoor is hij toch gekomen?
Jij en je maatje praten erover. Jullie maken plannen.
Je bent harteloos tegenover de mensen die echt van je houden.
Je laat je misleiden door charlatans...
allemaal in naam van de liefde. En van je eigen kinderen hou je niet.
Je houdt zelfs niet van mij. Waar is het?
Er is geen nieuw testament! - Beloof me dan dat het er ook nooit komt.
Ik heb je de waarheid verteld.
Laat me nu verder werken.
Kan je dat?
Goed, ik ga naar het station en gooi me onder een trein.
Mevrouw Tolstoj wordt Anna Karenina.
De pers zal er van smullen. - Ik kan het niet meer aanhoren.
Jij hebt geen echtgenoot nodig, maar een Grieks koor!
Masha...?
Masha...
Leg dat boek weg.
Wat? - Het boek.
O, sorry.
Gaat het zo?
Ja...
Wat? Wat is er?
Ben jij echt nog maagd? - Sorry!
O, nee, nee, nee... Ik plaag je maar wat.
Het was heerlijk. - Ik zou het nog eens kunnen doen.
Laat me opnieuw proberen. - Het was heerlijk.
Echt? - Ja.
Hou me stevig vast.
Omhoog nu.
Het spijt me.
Hallo, jij.
Waarom ben jij eigenlijk naar hier gekomen, Masha?
Waarom vraag je dat?
Je respecteert de regels niet.
Het is geen kwestie van regels.
Toch niet voor Tolstoj.
Valentin Fedorovich.
Wat is er? - Doe open.
Ik ben momenteel niet toonbaar.
Lev Nikolayevich wil je zien. Hij is beneden.
Zeg hem dat ik eraan kom.
En zeg tegen Maria Filipovna dat men haar nodig heeft in de keuken.
Als ik haar zie, zal ik het zeggen. - Als je haar ziet, juist...
Als je wil doen als de konijnen, kan je beter in het bos gaan wonen.
Ik zal eerst gaan. Geef me vijf minuten, ja?
Kom hier, grote jongen.
Jij ook, kom maar hier.
Kijk hoe lief hij met hen omgaat. Het is net Jezus...
"Laat de kinderen tot mij komen"...
Hé jongen, kom hier en laat me je kussen.
En wie hebben we daar? Maria Filipovna.
Jullie zien er beiden stralend uit.
Het leven hier bekomt jullie goed.
Gezondheid, jongen!
Waarom ben je nu weer zenuwachtig? Ga toch zitten.
Masha, liefje.
Valentin vertelde me dat jij de schat van Telyatinki bent.
Hij zegt dat je uitstekend les geeft.
We zijn blij dat je bij ons bent.
Wat doe je nu? - Wat bedoel je?
Je hebt net een levend wezen gedood.
Heb je daar soms commentaar op? - Alleen maar dat het absurd is.
Wat zeg je nu?
Sorry. Het is toch maar een mug.
Vergeef het hem maar. Hij is een betere Tolstojaan dan ikzelf.
Dat is niet de boodschap die we willen uitzenden.
Kom er bij zitten.
Zeer goed.
Papa. Van moeder.
"Zenuwinzinking. Stop. Slapeloosheid. Stop.
Polsslag 100. Stop.
Kom a.u.b. naar huis."
Jij bent dus ziek...? Of is er iets anders aan de hand?
O, ik voel me plots veel beter, nu jij er bent.
Al dat gedoe is echt niet goed. Je hebt iedereen schrik aangejaagd.
Echt waar? Ik geloof je niet. Jou toch niet!
Ik ben toch je kleine vogeltje. Jij kent de liedjes die ik zing.
Mag ik dan veronderstellen dat dit een liefdesliedje was?
Het heeft je terug bij mij gebracht.
Waarom? Waarom doe je dat?
We leven op het platteland maar jij maakt er telkens weer een operazaal van.
Gun je me dan mijn rust niet?
Kijk naar mij! Dit is wie ik ben.
Dit is de vrouw waarmee je getrouwd bent.
We zijn dan wel ouder, misschien zijn we wel echt oud...
maar ik ben nog altijd je kleine kuikentje.
En jij mijn stoere haan. - Om godswil!
Ik zal je laten kraaien.
Kom maar, ik zal je laten zingen.
Nee, nee.
Ik wil je laten zingen.
Hou je van me? - Ja, ja, ja.
Ik wil dat je van me houdt.
Dat doe ik ook.
Masha!
Je durfde me niet aan te kijken.
Het was moeilijk, met al die anderen erbij...
In je bed vond je het niet zo moeilijk...
toen jij en ik alleen waren met God. - Ik wist niet dat God er ook bij was.
Heb ik je God doen vergeten? - Nee. Nooit.
Ja. Voor eventjes toch. De liefde deed je alle regels vergeten.
Je doet het zo simpel lijken. - Dat is het ook.
We deden alleen maar wat mannen en vrouwen doen.
Wat ze altijd gedaan hebben en wat ze altijd zullen blijven doen.
We raakten elkaar aan...
en toen we elkaar zeer nabij waren, is er tussen ons iets gebeurd.
Iets waardevols.
En zou dat dan verraad zijn? Helemaal niet.
Maar jij bent bang.
Met al die ideeën van jou.
Ze wil je spreken over het nieuw testament.
Hoe weet zij daarvan?
Zij beweert dat Lev Nikolayevich haar het ontwerp heeft laten lezen.
Hij is duidelijk niet goed bij zijn hoofd.
En wij moeten nu opboksen tegen haar egoïstische hebzucht.
Zij ziet het niet als egoïsme. - Hoe bedoel je dat?
Hij is haar hele universum. Zijn werk is in haar ogen hun gezamenlijk werk.
En ben jij soms haar advokaat?
Jij hebt je door haar charmes laten inpakken. Daar was ik al bang voor.
Ik heb het alleen maar over hun geschiedenis. Meer niet.
We moeten met haar praten.
Doe alsof er niets gebeurd is. - Er is niets gebeurd
Sofia Andrejevna! Eindelijk vereert u ons met een bezoek.
Wel, ik was benieuwd naar de vorderingen op Telyatinki.
Wel...euh...
Wat is er?
Uw snor is...
O, een probleempje met de was.
Vladimir Grigorevich, ik zal niet rond de pot draaien.
Ik wil uw vijand niet zijn.
Integendeel zelfs. Ik ben blij dat mijn man een vriend heeft gevonden...
die zijn idealen kan begrijpen en ze deelt met hem.
Ik wil gewoon wat redelijk is.
Ik wil de gelegenheid krijgen om het nieuwe testament te evalueren.
Als u daarmee akkoord kan gaan, kunnen we vrienden worden.
Dat is zeer vriendelijk, Sofia Andrejevna, maar ik kan u echt niet helpen...
niet zonder specifieke instructies van uw echtgenoot.
O, maar hij vindt het goed. Nietwaar, Valentin?
Niemand kan me van mening doen veranderen, het spijt me.
Natuurlijk zal ik er bij de eerstvolgende gelegenheid met Lev over spreken.
Goed dan.
Ik wil ook dat we vrienden worden, Sofia.
Lev Nikolayevich is voor ons allebei toch zeer belangrijk, nietwaar?
We moeten onze verschillen opzij zetten voor hem.
Gun hem rust. Laat hem werken.
Ja.
Valentin Fedorovich, wil jij me naar huis brengen?
Ik breng de gravin naar huis en zal op tijd terug zijn voor het avondmaal.
Masha zal blij zijn.
Valentin Fedorovich, jij verbergt iets voor mij.
Doe ik dat?
Je kan mij alles vertellen, Valentin.
Ik hou van romantiek.
Niets... Het betekent niets.
Een jonge vrouw in je leven en dat betekent niets?
Masha is een vriendin.
Minnares? - Een zeer... een zeer goede vriendin.
Je vergeet dat ik een ervaren lezer ben...
Je gezicht is voor mij een open boek.
Kristalhelder is het.
Echt?
Hou je van haar?
Misschien, ik denk het wel. - Ja.
Die zogenaamde leerlingen van mijn echtgenoot begrijpen dat niet.
Ze begrijpen geen letter van al wat hij geschreven heeft.
Wat weten zij nu over de liefde?
Laat ons deze klus zo efficiënt mogelijk uitvoeren en terugkeren.
O, sorry. Het spijt me.
Deed ik je schrikken? Gaat het? - Ja, goed.
Het spijt me.
Ik ben zo snel mogelijk teruggekomen.
Het was zo'n vreemde dag. Lev Nikolajevitsj is...
Ik luister graag naar hem, maar vandaag kon ik me nauwelijks concentreren.
Ik moest aldoor aan jou denken.
Ik heb je in de war gebracht. - Nee.
Ik heb ons beiden in de war gebracht. - Nee.
Ik... Ik was stom.
Ik was bang, maar nu niet meer.
Wat doe je nu?
Masha.
Ik hou van je, Masha.
Hier.
Masha.
Masha! Ik heb...
In mijn hart... heb ik ontelbare malen de paringsdaad gepleegd!
Maar het was nooit zoals met jou.
Dan zal ik op je wachten.
Geef die maar aan mij.
Wat? Waarom lach je nu?
Een probleempje met de was.
Ik vind dat ik op hem lijk.
Je bent gelukkig.
Natuurlijk ben ik dat.
Liefhebben en geliefd worden. Dat is het enige wat telt in het leven.
Heeft hij dat gezegd?
Ja, Tolstoj heeft het gezegd maar nu zeg ik het ook.
Ik zeg het ook, Masha, omdat jij me dat leert.
Als ik in je ogen kijk kan ik de toekomst zien.
Ik ken niemand die moediger is dan jij.
Jij verbaast me.
Jouw geloof is zoveel sterker dan het mijne.
Ik hou van je.
Jij bent puur, Valya.
Jij bent alles wat ik hier kwam zoeken.
Ivan, waar komt dat afschuwelijk parfum vandaan?
Ik begrijp dat het moeilijk is. Het is een delicate situatie.
Hierlangs.
We moeten dit nu bespreken. Het kan niet langer wachten.
Wat er ook gebeurt, moeder mag er niets van weten.
Ik zeg het niet graag, maar de gravin wordt met de dag gevaarlijker.
Welnee, ze is enkel bezorgd om het welzijn van de familie.
En wij zijn bezorgd om het welzijn van de mensheid.
Je bent meer dan redelijk geweest. - Vind je?
Natuurlijk.
Zij controleert reeds alle inkomsten van je eigendommen.
Je moet naar hem luisteren, Papa. Hij heeft het beste met ons voor.
Het gaat uitsluitend om de rechten op uw teksten, op uw ideeëngoed.
Met alle respect...
maar de gravin is enkel geïnteresseerd in de winst die uw werk kan opbrengen.
Ze is mijn vrouw. Een deel van mij. Wij zijn al zo lang samen.
Maar jij bent meer dan een echtgenoot en een vader. Dat moet ze begrijpen.
Jouw belangen zijn die van het Russische volk. Jij behoort aan hen.
Dat zal ze nooit begrijpen.
Ze is labiel. Misschien is ze wel ziek. - Daar heeft het alle schijn van.
Ik weet dat het hard is, Papa, maar je moet realistisch zijn.
Haar gedrag is alarmerend.
Denk jij echt dat ze de bepalingen van het testament zal respecteren?
Dat denk ik niet, nee.
Hoe durf je?
God! - O, God.
Wat doe je nu?
Jullie spannen allemaal samen tegen mij! En nog wel in mijn eigen huis!
Ik heb je 13 kinderen geschonken.
Hoe kan je me zo verraden?
Help me recht.
O, vooruit. Ga je gang dan maar.
Waarom geef je hem niet alles wat we bezitten?
Die kleine vette onderkruiper!
"Wat had je nog gewenst, mijn allerliefste Vladimir Grigorevich?
Het hart van mijn vrouw? Haar nieren? Met een beetje zout misschien?
Ja natuurlijk, mijn beste Chertkov. Al wat je vraagt.
Het porselein? Het landgoed?
Levenslange auteursrechten op alles wat ik ooit schreef?
Alles voor jou, mijn liefste."
Geef dat aan mij. - Nee.
Geef hier, jij wezel! - Sofia!
Geef het aan mij! - Sofia.
Geef het aan mij!
Kan ik... niet een beetje...
Kan ik niet een klein beetje... - Je zal hem nog doden , Mama.
Dat wil je toch, is het niet? Jij wil dat hij sterft!
Lev!
Rustig maar! Rustig! Hij moet hier buiten.
Mij kan je niets wijsmaken.
Ik weet heel goed wat je plannen zijn.
Ik wil het testament zien.
Dat is mijn goed recht als echtgenote in het aanzien van God.
Waar ben je zo bang voor?
Voor jou.
Ik ben bang voor jou.
De journalisten willen bloed zien, Sofia.
Ik had je kunnen vernietigen als ik dat gewild had.
Jij maakt het mij gemakkelijk.
Vertel hen dan maar wat je wil. Vooruit! Ruïneer ons maar!
Ik heb teveel respect voor Lev Nikolayevich! Je hebt geluk!
Waarom ziet mijn man niet met wie hij te doen heeft?
Als ik zo'n echtgenote had, schoot ik me door mijn kop!
Of ik zou naar Amerika vertrekken.
Ik hoop dat het wat beter gaat.
Hou je van opera?
Ja.
Ik vind het zo erg, wat er gebeurd is.
Deze aria is zo mooi!
Een vrouw wordt verlaten door de man die ze bemint.
Iedereen vindt dat heel ontroerend...
in de opera.
Ons huwelijk is ondraaglijk geworden.
Ga zitten, Valentin. - Ik word in Telyatinki verwacht.
Kom, geniet verder van het diner.
Dit is maar een gewone echtelijke ruzie.
Ondanks alles ben ik steeds van je blijven houden.
Natuurlijk.
Maar bij God, je maakt het me niet gemakkelijk.
Waarom zou het gemakkelijk moeten zijn? Ik ben jouw levenswerk en jij het mijne.
Dat noemt men liefde.
Ik moet gaan. - Nee, blijf zitten.
Dat zou dus liefde zijn? Ben je nu verbaasd, jongen?
Ik dacht dat het een beetje rustiger zou zijn, maar...
Gezondheid.
Maar hij heeft wel gelijk.
Als wij niet fatsoenlijk kunnen samenleven...
en ik niet in alle rust kan werken, moet ik hier vertrekken.
Vertrekken? - Niet naar Chertkov, maar ik zal vertrekken.
Waar naartoe dan? - Dushan zegt dat jij mijn dood wordt!
Ga dan! Ga waar het beter is!
Waarheen je maar wil!
Ik haat je!
Ik haat de man die je geworden bent!
Gravin. - Laat me met rust. Nee!
Dushan!
O, God. - Gravin?
Gravin! - Is alles in orde met haar?
Sofia. Sofia, gaat het? Doe je ogen open.
O, mijn rug!
Mijn rug.
Je ligt op een vork.
Zet je recht en het zal veel beter gaan.
Wil je haar naar boven brengen?
Kom maar, gravin, kom maar mee.
Masha.
Het spijt me.
Het was verschrikkelijk ginder.
Ze hielden zoveel van elkaar, ik ben er zeker van, maar als je dan ziet...
wat er van hen geworden is, zou je willen dat je...
Scheelt er iets?...Masha?
Ik ga terug naar Moskou. - Wat?
Chertkov heeft me vanmiddag bij zich geroepen.
Hij zegt dat ik ginder veel nuttiger kan zijn.
Dat betekent... - ...dat hij ons wil straffen.
Hij straft mij.
Hij straft mij omdat ik bevriend ben met Sofia Andrejevna. Zo is Chertkov.
We hebben hem allebei teleurgesteld, maar dat kan me niet schelen.
Mij ook niet, maar je mag niet vertrekken.
Ik ga met hem spreken. Ik zorg ervoor dat je mag blijven.
Nee. Ik wil vertrekken. - Wat?
Ik stap uit de beweging.
Kom, ga zitten.
Je kan Tolstoj niet in de steek laten. - Dat doe ik niet.
Je kan niet weggaan. - Nee, dat doe ik niet.
Ik was diep ontroerd toen ik "De bekentenis" heb gelezen.
Zijn zoektocht naar bevrijding.
Bevrijding van woede, bevrijding van afhankelijkheid ..
bevrijding van het bijgeloof en de waanzin van de Kerk.
Het heeft me tot in mijn ziel geraakt.
En ik dacht echt dat het daarom ging.
Daar gaat het toch ook allemaal om?
Vrijheid en liefde?
Ze halen het allemaal door elkaar.
Ga met me mee.
Alsjeblieft?
Dat kan ik niet.
Ik ga naar mijn kamer.
Masha.
Masha, alsjeblieft. Ik kan het niet.
Ik heb je nodig.
Dat weet ik.
Ik weet het.
U-J... U-J...
U-J.
Hoe was het ook alweer?
Was het :"Uw..." - Nee, nee, nee.
Rust jij nu maar.
Rust maar.
Ligt alles klaar?
Goede middag, Lev Nikolajevitsj. - Vind je dat?
Dit zal ervoor zorgen dat uw complete werken tot het publieke domein zullen behoren.
Als een monument!
Uw werken zijn het geboorterecht van het Russische volk...
en nu zullen ze voor altijd in hun bezit blijven.
Ja?
Geef me een pen.
Ja zeker. Natuurlijk.
Ik... - Wat?
Ik heb geen pen.
Jij bent mijn secretaris. Waarom heb jij dan geen pen?
Hij is ook secretaris. Vraag het aan hem.
Valentin Fedorovich, heb jij een pen?
Ik...
Ja.
Ja, ik heb een pen.
Gaat het?
Ik ben een samenzweerder. Niets meer dan dat.
Lev Nikolajevitsj...
mag ik u een persoonlijke vraag stellen?
Natuurlijk, mijn beste.
Houdt u van uw vrouw?
Toen ik Sofia het hof maakte...
was ze zo jong en zo puur...
dat ik het niet voor mogelijk hield dat ze ooit de mijne zou worden.
Ik wilde haar niet vertellen wat ik voor haar voelde en toch...
wilde ik alleen maar dat.
Ik schreef een reeks letters op die zij moest ontcijferen...
Eerst was ze compleet in de war. Ze dacht dat het een spelletje was.
Dus gaf ik haar een aanwijzing... één enkele aanwijzing.
"De U en de J," zegde ik haar, "staan voor uw jeugd"'...
meer zegde ik niet.
En toen gebeurde er iets wonderbaarlijks...
Ze gaf me de hele zin :
"Uw jeugd en uw verlangen naar geluk doen mij op wrede wijze inzien...
dat ik oud ben en niet in staat om het geluk te vinden."
De hele zin. Mijn zin.
Alsof ze mijn gedachten had gelezen.
Op dat ogenblik wisten we beiden dat we voor altijd samen zouden blijven.
En de eerste jaren waren we...
ongelooflijk...
verschrikkelijk...
gelukkig.
En nu dit.
Ik ga weg van Telyatinki.
Echt waar? - Ja. Ik ga naar Moskou.
Ze draait je rond haar vinger, jongen.
U zegt steeds dat de beweging om de liefde draait.
Dat is ook zo. De liefde waarover hij het heeft.
De liefde die de mensheid verbindt.
Ik ben "de mensheid" nog nooit tegengekomen.
Enkel mannen of vrouwen. Onvolmaakte mannen. Onvolmaakte vrouwen.
Ja. Maar Lev Nikolajevitsj leert ons ook...
dat liefde niet zwak of dom mag zijn.
Ga maar. We zullen je missen.
Onze sentimentele naïeveling.
Uit de weg.
Leovochka?
Kashnikov wil na je dood de rechten op je werk kopen.
Dan zal ik proberen zo snel mogelijk te sterven.
Doe niet zo belachelijk. Lees maar.
Hij biedt je een miljoen roebels.
Ben je dan niet blij?
Ik schrijf niet voor uitgevers. Ik schrijf voor het volk.
Waar ga je naartoe?
Naar de bibliotheek. Valentin wil me spreken..
Goed! Loop maar weg en laat je ellendige familie verhongeren.
Ik heb in dit huis nog niemand zien verhongeren. Integendeel...
ik word niet goed van onze privileges.
Maar jij bent wel de eerste om ervan te profiteren!
Dat heb je altijd al gedaan.
Wat is er jongen?
Je kijkt zo ongelukkig.
Is er iets dat je me wil vertellen?
Sofia!
Wat doe je nu toch weer?
Hoe kon je mij dit aandoen?
Je bent ziek. - Je kwetst me altijd weer opnieuw.
Je scheurt me aan stukken tot er niets meer over is.
Ik weet niet meer wie ik ben.
Ik heb je dagboek gelezen.
Ik weet wat je gedaan hebt.
Als je zo doet laat je me geen keuze.
Geef me het pistool. - Nee!
Alstublieft gravin. - Geef me het pistool, alstublieft.
Ik zou willen dat je vannacht hier bleef.
Ja, natuurlijk.
Valentin.
Sta op. - Wat?
Hij gaat er vandoor.
Alleen het noodzakelijke. Niets dat kan gemist worden.
We moeten ons haasten.
Waar ga je naartoe?
Ik heb geen vast plan, ik wil alleen maar vertrekken.
Een lantaarn misschien. Het is zeer donker vannacht.
En het klisteerapparaat.
Alles is klaar.
Dushan, gaat het?
Doe het rustig aan.
Papa?
Hij is van mening veranderd. Hij keert terug naar het huis.
Wil je teruggaan?
Nee. Dat leven ligt nu achter mij.
Help me even recht. - Ja, natuurlijk.
Geef dit aan Sofia.
Het ga je goed, Papa.
Niet wenen.
Ik laat je zo snel mogelijk ophalen.
Rijden maar.
Hij is weg...?
Voor altijd? - Ik denk het wel, ja.
Sasha, schat, ik weet dat jij weet waar je vader naartoe is.
Dit is niet het moment om spelletjes te spelen.
Gravin, ik moest je dit geven.
"Mijn positie in dit huis is ondraaglijk geworden.
Ik doe nu wat de meeste mensen zouden doen...
hun wereldse leven achterlaten...
en hun laatste dagen doorbrengen in alle rust en eenzaamheid."
De vijver!
Mama! - Gravin!
"Probeer me te begrijpen en kom me niet zoeken...
ook niet als je weet waar ik ben.
Je komst zou alles maar erger maken...
en het zou niets veranderen aan mijn besluit."
Moeder!
"Ik smeek je mij te vergeven voor alles wat ik je heb aangedaan...
zoals ik jou vergeef voor alles wat jij mij hebt aangedaan."
Gravin!
Mama!
- Ik heb ze!
Pak haar dan! - Mama!
Ivan, ga naar het huis. Haal een dokter, snel!
Draai haar op haar zij.
O, God. God zij dank.
Ivan, ga naar het station. Zoek uit welke trein hij heeft genomen.
Om godswil.
Kom maar. We leggen je in bed.
Daar gaan we.
Dank u.
Hier, een kopje thee.
Ze is uitgeput. Ze heeft bijna vier uur geslapen.
Ik ben blij dat ze kan slapen. Dat verzacht de pijn een beetje.
Dat verzacht het lawaai een beetje!
Kom binnen.
Een boodschap, juffrouw. - Voor mij?
Van uw vader.
"Mijn allerliefste Sasha, Ik ben gestopt in Shamardino...
om even uit te rusten. Ik wacht hier op jou.
Vraag aan Valentin dat hij voor je moeder zorgt.
Als je hier bent, zullen we samen verder naar het zuiden reizen.
Je liefhebbende vader."
Nu zijn ze allemaal weg.
Ik ben er nog.
Je schrijft een brief aan je meisje. Dat is lief.
Ik ben niet zeker dat ze mijn meisje is.
Maar je denkt wel dat je haar zal terugzien.
Dat hoop ik toch. - Ja... Ja!
Ik weet dat jij weet waar hij is, Valentin.
Sofia Andrejevna... - Ik vraag je niet zijn vertrouwen te beschamen.
Ik wil alleen dat je naar hem toegaat.
Ik moet hem zien. Ik moet hem spreken.
Ik zal geen scène maken. Dat mag je hem beloven...
Ik wil hem alleen maar zien.
"Tolstoj verlaat zijn huis! Bestemming onbekend."
"De wijze van Jasnaja Poljana op de vlucht."
Dat is Tolstoj!
Ik hoop dat hij het aan kan.
Waar zijn we? - Het is goed. Alles is goed.
Laat me even je temperatuur meten.
Kom maar.
Pas op voor de trap.
We zijn naar het einde van de wereld gekomen.
ASTAPOVO ZUID-RUSLAND
Dit is de stationschef.
We mogen bij hem logeren zolang we willen.
Er zijn geen hotels in de buurt. We hebben dus geluk.
Veel geluk. - Ja.
Je zal het hier goed hebben, Papa.
Wij vinden wel ergens veldbedden of we slapen in het station.
En dan gaan we weer verder. - Ja.
Ja, Papa. Dan gaan we weer verder.
Mijnheer?
Ik wil graag een telegram versturen.
In Astapovo. Stop.
Tolstoj ziek. Stop.
Hoge koorts.
Stuur dit naar gravin Sofia Andrejevna Tolstoja...
Jasnaja Poljana, Provincie Tula.
Kom terug. Kom alstublieft terug.
Bezorgdheid om de gezondheidstoestand van Lev Nikolajevitsj wordt...
in gans de wereld gedeeld door mensen als Mr. Henry James...
en Mr. Joseph Conrad.
Lev Nikolajevitsj heeft momenteel 40 graden Celsius koorts.
Dat is 104 graden Fahrenheit.
Hij heeft een verhoogde bloeddruk van 18 over 10.
Hier moet nochtans aan toegevoegd worden...
Boelgakov!
Waar is hij? Breng me bij hem. - Hierlangs.
Hij is weg. Ik kan het niet geloven. Hij is er eindelijk vandoor.
Hij was veel te ziek om te reizen. - Een triomf voor de beweging!
Hij lijkt zo breekbaar.
Papa.
O, jij bent het.
Mijn beste vriend...
Wat is dit toch allemaal?
Wel, ik moest je zien.
Dank u.
We hebben nog veel werk.
Heb je Sofia nog gezien?
Dat heb ik bewust vermeden.
Ze zal komen.
Ik weet niet wanneer, maar ze zal komen. Ik weet het zeker.
We zullen klaar zijn voor haar. - Klaar waarvoor?
Excuseer mij, het is tijd voor je lavement.
Je moet je niet excuseren, vriend.
Die lavementen zijn nu wereldnieuws.
Ik moet er alleen voor zorgen dat mijn kopij op tijd in Londen geraakt.
Goedemorgen, heren.
U zal zeker even opgelucht zijn als ik...
dat Lev Nikolajevitsj een rustige nacht heeft gehad.
Zijn temperatuur bedraagt nog steeds 40 graden Celsius...
en hij heeft nog steeds een te hoge bloeddruk.
Dat gezegd zijnde...
Zijn geest is nog altijd even scherp en gedreven.
De gravin is daar.
Is ze hier? - Het is de gravin.
We gaan kijken. - Waar is ze?
De gravin is daar! - In welke wagon?
De gravin! - Daar komt ze.
Gravin Sofia.
Ze komt deze richting uit.
Ze zal hen leugens vertellen, al mijn wreedheden opsommen.
Ik zal met haar spreken.
Ik wil mijn echtgenoot zien.
Ja.
Ik...
Ik wil hem nu onmiddellijk zien!
Gravin!
O, Valentin. Ik wil hem zien, alstublieft.
Dit is niet het juiste moment, gravin.
Toch wel. Voor mij wel.
Heb je contact met hem gehad?
Het zou misschien beter zijn, gravin, Ik denk, als je even zou wachten...
Ik wil mijn man zien.
Hij is te zwak, Moeder. - Niet te zwak om jou te zien.
Niet te zwak voor dat... - Wil je dat echt hier doen?
Dus ik ben de verbannen melaatse, terwijl hij met de duivel slaapt!
Chertkov is hier omdat vader hem dat gevraagd heeft.
Is dat waar? - Ja.
En heb je hem verteld dat ik bijna verdronken was in de vijver?
Dat was niet nodig. Het stond in alle kranten.
Kom, ik breng je terug. - Wat heeft hij dan gezegd?
Dat hij het erg zou vinden als je zelfmoord zou plegen.
- Hij zou het erg vinden? - Zeer erg.
Maar dat hij gedaan heeft wat hij moest doen.
Ik wil hem zien.
Hij is mijn echtgenoot. Niet die van u.
Je bent echt onverdraaglijk.
En jij bent een dochter met een hart van steen.
Ik heb vijf kinderen verloren!
Waarom was jij daar niet bij?
Ben je eindelijk uitgeraasd?
Valentin, kan jij me alsjeblieft terugbrengen?
Ja, natuurlijk.
Laat ons door, alstublieft. Laat ons door.
Ik heb me nogal slecht gedragen zeker? - Nee, gravin.
Nee, wees maar niet ongerust.
Die zijn voor u.
Is dit proper water? - Natuurlijk is het proper.
Dushan, wat is er aan de hand?
Luister naar hem.
En ik word verondersteld zijn dokter te zijn.
Sofia?
Wat is er?
Is ze gekomen?
Ze is hier. - Je verbeeldt je maar wat.
Sasha!
Waar is je moeder?
Ze is thuis.
Als ze mij wil zien, kan ik niet weigeren.
Ja.
Zal ze komen?
Ik weet het niet..
Er is geen manier om...
Geen manier om wat?
Ik wil nog een telegram versturen, alstublieft.
In Astapovo. Stop.
Tolstoj ziek. Stop.
Hartverscheurend. Stop. Kom naar hier.
Verstuur het naar Masha...
Maria Filipovna Melinova.
Je hebt tegen hem gelogen.
Spreek niet zo luid.
Hij wil haar zien. Je hoorde het zelf.
En wat zal dat uithalen?
Ik weet het niet Ze zijn 48 jaar getrouwd.
Ik zal je zeggen wat we gaan krijgen: theater, drukte en tumult.
Ze heeft beloofd dat ze... - Wat beloofd? Wat, wat?
Jij hebt haar van dichtbij meegemaakt, jongen.
Denk jij dat ze zich kan beheersen en zich niet als een gekke furie zal gedragen?
Ze hebben heel hun leven gedeeld. Dat kan je toch niet ontkennen?
Jij bent een slachtoffer van haar romantische praatjes.
Je schijnt te vergeten dat ze ons werk wil kapot maken.
Ze heeft die honingzoete priester meegebracht.
Die priester houden we bij hem weg. - Het zijn aasgieren, Valentin.
Die wachten tot het allerlaatste moment...
om hem terug in de Kerk op te nemen.
Dat is hun grote droom. - We houden die priester weg.
Een hereniging rond het doodsbed.
Besef je wel hoeveel schade dat zal aanrichten?
Alles waarvan hij droomde en...
alles waar wij voor gewerkt hebben zal vernietigd worden.
Een eenvoudige, nobele dood...
is wat wij voor hem willen.
Dat is wat hij zelf wil.
Nee, jij wil een icoon van hem maken.
Jij wil dat de mensen knielen voor het beeld dat jij geschapen hebt.
Dat is niet wat hij wil.
Dat heeft hij nooit gewild. Dat zal hem geen rust geven.
Hij wil haar zien. Laat haar komen.
Ik zal alles doen wat ik kan om dat te verhinderen.
Dat beeld dat jij wil scheppen...
zal meer op jou lijken dan op hem.
Valentin?
Dat kan toch niet. Zijn koorts is gezakt.
Ja.
Maar... zijn pols, die is...
Lieveling.
Zal ik haar halen?
Hij zal haar toch niet herkennen. - Ja.
Doe een jas aan. Het is koud.
Gravin! Gravin, is er nieuws?
Gravin, gaat hij dood?
Is hij dood?
Leovochka! Mijn allerliefste Leovochka!
O, mijn liefste, vergeef mij alsjeblieft.
Ik ben een dwaas. Een egoïstische vrouw, maar ik hou van je, liefste.
Geloof me alsjeblieft.
Alsjeblieft, probeer me te begrijpen...
en vergeef me mijn slecht karakter.
Moeder.
Beheers jezelf.
Roep ik weer? - Je zal je moeten beheersen.
Ja.
Ja, dat zal ik doen.
Je zegt niets, maar ik kan je horen.
Hou je van mij, Leovochka?
"Ik heb altijd van je gehouden, mijn klein vogeltje.
En zal je daar nooit mee ophouden?
Nee.
Nooit.
En nooit meer van me weggaan?
Nee, nooit meer.
Goed.
Dan gaan we nu naar huis."
Eerste stilstand.
Tweede stilstand.
Om tien over zes deze morgen...
is een groot mens van ons heengegaan.
Lev Nikolajevitsj Tolstoj...
Masha.
Het spijt me, hij is niet meer. - Ik weet het.
Maar ik ben hier voor jou, Valya.
Ik ben ook voor jou gekomen.
Moge God je bijstaan, Sofia Andrejevna.
God zegene je!
We zullen voor u bidden, gravin!
In 1914 kende de senaat aan Sofia de auteursrechten toe op het...
complete oeuvre van haar echtgenoot. Vijf jaar later overleed ze in haar huis.
Vladimir Chertkov is gans zijn verdere leven een overtuigd Tolstojaan gebleven.
Hij overleed in Moskou in 1936.
Valentin Boelgakov vertrok naar Praag.
Hij werd in heel Europa bekend als schrijver...
en lid van de vredesbeweging. Hij overleed in 1966.
Nederlandse ondertitels : MAGICLIFE